نوشته: یوسف علیخانی
گلپری به یه لنگ نگاه کرد. چندان هم خطرناک نبود. کنار تخته سنگ ایستاد. یه لنگ دور و دورتر رفت. گلپری سرجایش ایستاده بود. یه لنگ هم تا جایی که توانست، عقب رفت. رسیده بود به جایی که دیگر نمیشد آنورتر رفت. با این حال میتوانست دورخیز بکند و با چند قدم خودش را از آنجا برساند به تخته سنگ و با سینه تنه بزند به سنگ؛ همین. گلپری ایستاده بود. فقط روسری قرمزش از دور خوب به چشم میآمد و چارخانههای چادر شبش.
70,000ریال
