دیروز متفاوت‌ترین جلسه‌ی نوشت‌تازه‌ی آموت برگزار شد.
دیروز نشستم پشت گوشی و از صفحه‌اش نگاه کردم به مهمان برنامه و دو منتقد بزرگوار که دو کتاب مهمان نشست را واکاوی کردند.
محمدهاشم اکبریانی را اولین‌بار خیلی سال پیش در «کتاب هفته» دیدم. آن‌سال‌ها کتاب هفته، یکی از معتبرترین رسانه‌هایی بود که در حوزه‌ی کتاب فعالیت می‌کرد. اگرچه عقبه‌اش وزارت ارشاد بود اما بسیار دقیق و به‌روز، مباحث این حوزه را دنبال می‌کرد. یکی از کسانی که کتاب هفته را قابل اعتماد کرده بودند، جناب اکبریانی بود.

دیدار و گفتگو با محمدهاشم اکبریانی

بررسی و جشن امضا دو رمان:
«گرسنگی بی‌پایان» 
و «صحرا همه درد انتظار است» 
(نشر خزه) 

دوستان سلام
کتابفروشی آموت آخر این ماه انبارگردانی دارد.
انبارگردانی، کاری است مثل خانه‌تکانی.
کالاها در سیستم کتابفروشی صفر می‌شوند.
از اول آمار گرفته می‌شوند.
و دوباره وارد سیستم می‌شوند.
همان‌طور که می‌دانید بیش از نیمی از کتابهای کتابفروشی آموت، قیمت قدیم هستند.

آمدم بنویسم به ده روز آخرِ ماه که می‌رسیم، فروش کتابفروشی به نصف می‌رسد و تحلیل‌اش کنم که دیدم تحلیل نمی‌خواهد که.
روز جمعه همیشه شلوغ‌ترین روز کتابفروشی بوده و دیروز کمتر از ده نفر آمدند. سایت کتابفروشی هم دیروز هیچ خریدی ثبت نشده بود.
تا کارهای بانکی را انجام بدهم و برسم به کتابفروشی، ساعت شده بود یازده. وقتی رسیدم، جیمان‌جان مشغول خواندن کتاب بود. گفتم «کسی هم باز کرده درِ اینجا رو؟» 
گفت «هیچ‌کس.» 

خیلی وقت بود دلم برای جمعی که داستان را خوانده باشند، تنگ شده بود.
خیلی وقت بود دیگر دوست نداشتم جایی باشم؛ مخصوصا برای خاموشان.
وقتی رسیدم، خیلی‌هاشان هنوز نرسیده بودند. انگار نه انگار اولین بار بود می‌دیدم‌شان. هر کدام که می‌آمدند و سلام می‌کردم، گویی سالیانی‌ست می‌شناسم‌شان.

موسسه پژواک فرهنگ و ه‍نر البرز با همکاری ندای کتاب برگزار می‌کند؛
هم‌خوانی و نقد کتاب داستانی «خاموشان» با حضور نویسنده «یوسف علیخانی»

زمان: شنبه، ۱۹ مهرماه ۱۴۰۴، ساعت هفده
مکان: کرج، خیابان بهار، کوچه دهقان، پلاک ۵۸۲

رونمایی و جشن امضای رمان «ماجرای جالب دافنه» نوشته‌ی امیلی هنری؛
با حضور «مُنا اختیاری» مترجم اثر، و علاقمندان به رمان‌های ژانر عاشقانه 

#کتابفروشی خلوت‌تر می‌شود، می‌فهمم خبری در راه است.
در تمام روزهای سال، کتابفروشی دقیقا مثل تقویم برای‌مان کار می‌کند و این روزها، مثل رعد و برق.
این روزها آنقدر همه‌چیز ملتهب است که کمتر کسی، حرف کس دیگری را می‌شنود  تا بعد اصلا ببیند می‌خواهد بفهمد یا به کار بگیردش. با این احوال رفقایی هستند که می‌آیند و همراه هستند.
دیروز وسط خواندن مجموعه داستانی، به یکی از دوستان گفتم «داستانش قشنگه. زبانش هم پاکیزه است. فاعل و مفعول و فعل، سر جای‌شان هستند اما به دل نمی‌نشینند. گویی داری روزنامه می‌خوانی.»