یوسف علیخانی
۱. سوم خرداد ۱۳۸۱ با تلفن دوست خوبم «محسن فرجی» از خواب پریدم. مختصر و گریان گفت «ساعد بیمارستان مهراد است.» و نفهمیدم چطوری خودم را به بیمارستان مهراد در خیابان تخت طاووس رساندم و دیدم که حسینآقا رحمانی و دکتر سعید فارسی و محسن فرجی، هر سهتایی در خودشان فرو رفتهاند و گریه دارد آنها را میخورد. محسن تا مرا دید، دوید و بغلم کرد و سرش را گذاشت روی سینهام و بلند گفت «ساعد رفت یوسف. ساعد رفت. دیگر ساعد فارسی نداریم.»
و گریه اماناش نداد.
صفحه هفت #روزنامه_ایران شنبه چهارم خرداد
یادداشتی که در مراسم یادبود استاد #عبدالرحمان_عمادی در #رودسر خواندم؛ هشدار دادم به خودم بیش از بقیه
یادی هم کردم از #ساعد_فارسی_رحیم_آبادی و #سعید_موحدی و #عربعلی_شروه
و عجیب اینکه دیروز سوم خرداد بود و سالروز درگذشت معلمام #ساعد_فارسی
هیچی بیحکمت نیست
#پروفسور_کلمه_ها
https://www.instagram.com/p/Bx27OiVgZ6p/?igshid=gnksxeob115q
میخواهد چيزی بگويد، اين را از زبان بدنش میفهمم. علاوه بر آن میترسد از دستش عصبانی شوم. از اينكه باعث شدهام از حرف زدن با من بترسد، از خود متنفر میشوم. «كانر؟ چی نگرانت كرده؟»
«من...» لبش را گاز میگيرد. «هيچی، مامان. هيچی.» پسرم نگران است. دنيایی برای او خلق كردهام كه در آن توطئه پنداشتن هر چيزی برايش منطقی است. «اشكالي نداره اگه من... كاری به كارشون نداشته باشم؟ به كايل و برادرش؟»
«اگه دوست داری، البته. ولي مودب باش، باشه؟»
#گنج_خیالی و داستانهای دیگر
(مجموعه داستان)
#جان_چیور
ترجمهی #آذر_عالی_پور
نشر آموت / چاپ اول / ۳۶۰ صفحه / ۴۶۰۰۰ تومان
حقوقخواندههایی كه خود را وقف پژوهشهای ایرانشناسی میکردند
عمادی پژوهش میدانی و کتابخانهای را ترکیب کرده بود
محمد جعفری قنواتی معتقد است که عمادی برآمده از نسل ایرانشناسانی بود که ایراندوستی و میل به سفر در جای جای ایران را با پژوهشهای گسترده کتابخانهای توام کرده بود.
ریشه میدوانید در زمین
و خاک زمزمه میکرد: «مرا آمدن و رفتنی اینگونه آرزوست.»
