درست ده سال قبل؛ سال هشتاد و نه. اولين بار بود كه نشر آموت غرفه گرفته بود در نمايشگاه كتاب تهران. زير مجموعهی انتشارات رسم هم بوديم؛ رفيقام مهدی صادقی. رديف هفده بوديم و غرفهی هفده. اين رو تبديل به شعار كرده بودم آن سال و میگفتم: هفده هفده را به خاطر بسپاريد.
درست بيست سال پيش؛ سال هفتادوهشت. سرباز بودم و در عين حال خبرنگار مترجم روزنامه انتخاب. رفته بودم نمايشگاه كتاب تهران. وقتی برگشتم، كلی كتاب توی دستم بود. سر پلههای روزنامه، خدابيامرز حسين قندی را ديدم. استاد گفت: چطور بود؟
نمیدانم چرا با اين كه كلی كتاب از نمايشگاه كتاب خريده بودم، يك جمله كليشهای كه هميشه اين ور و اون ور میشنيدم، گفتم. گفتم: نمايشگاه نبود استاد! فروشگاه بود!
همه ما داستانی داريم از اولين كتابی كه توی عمرمان ديديم. اولين كسی كه برایمان كتاب آورده و اولين باری كه عشق كرديم با كتاب و اولين كتابی كه خودمان برای خودمان خريديم و خلاصه جمع دوستانی كه باعث شدند بيشتر و بيشتر كتاب بخوانيم و گاهی خجالت بكشيم از اينكه كتابهایی را كه میگويند، نخواندهايم.
۱. #من_پیش_از_تو / جوجو مویز / مریم مفتاحی
۲. #پس_از_تو / جوجو مویز / مریم مفتاحی
۳. #هنوز_هم_من / جوجو مویز / مریم مفتاحی
۴. #نحسی_ستاره_های_بخت_ما / جان گرین / آرمان آیتاللهی
۵. #پروژه_شادی / گریچن رابین / آرتمیس مسعودی
کاری از خانم لیلا سلیمیان
