رویداد پارس

خاموشان، از دل زندگی‌های خاموش‌شده برآمده است.
وقتی به نویسندگان معاصر نگاه می‌کنید با تعدد نام‌ها و سبک‌ها مواجه می‌شوید که هر کدام مخاطبان خود را دارند. در این میان اما نویسندگانی هستند که به‌دلیل سبک و روایتی که دارند، خاص به‌نظر می‌رسند و مخاطبان خاصی هم به سمت خود می‌کشانند. یکی از این نویسندگان یوسف علیخانی است که به داشتن نثری شاعرانه و لهجه‌دار شناخته می‌شود و همین ویژگی موجب منحصربه‌فرد شدن او شده است. این نویسنده در کارهایش در کنار بوم‌گرایی، به زبان و کاربرد واژگان اصیل دیلمی توجه ویژه‌ای دارد.

۱. #خاموشان / یوسف علیخانی 
۲. #من_پیش_از_تو / جوجو مویز / مریم مفتاحی 
۳. #ما_تمامش_می‌کنیم / کالین هوور / آرتمیس مسعودی 
۴. #پس_از_تو / جوجو مویز / مریم مفتاحی 
۵. #جایی_که_خرچنگ_ها_آواز_می_خوانند / دیلیا اوئینز / آرتمیس مسعودی 

اهواز
کتابفروشی محام اهواز
۲۵ و ۲۶ تیرماه
چهارشنبه جشن امضا و رونمایی
پنجشنبه دیدار و گفتگو
ساعت نوزده
نشانی: اهواز. کیانپارس. بازار امام رضا. کتاب محام

روزگاری خودم را محروم کرده بودم از خواندن و دیدن رمان‌هایی که بعد که خواندم‌شان، فراوان گریه کردم پابه‌پای شخصیت‌های‌شان؛ مثل #بامداد_خمار و #دالان_بهشت و #سهم_من و #افسون_سبز و ...
من هم مثل خیلی از شما، کتابخوانی‌ام در نوجوانی با کتاب‌هایی مثل #گلی_در_شوره_زار جدی شد اما چون خیلی زود وارد گروه‌های #تئاتر و #سینمای_جوان و #داستان شدم ، هشدار گرفتم که «وقتی این همه ادبیات جدی هست، وقت تلف کردن است خواندن عامه‌پسندها.»
و نخواندم. 
نخواندم که هیچ، نخوانده، گارد هم داشتم.

(ادامه رمان من پیش از تو)
(رمان خارجی)
نشر آموت / چاپ ۶۳ / ۵۴۴ صفحه / ۵۹۹۰۰۰ تومان

 از پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز

و حالا که این کلمه‌ها را پرواز می‌دهم، خودم در میان ابرها، کیلومترها دارم از دوستانی دور می‌شوم که در روز گذشته، با جان و دلم، نوشیدم‌شان.
فکرم پیش آقا #حامد_مدنیان مانده که این جوان چقدر باشکوه است و این شکوه در زیرمجموعه‌هایش در #کتاب_محام و کافه و ... جلوه کرده.
دلم پیش آقا #کریم_فریسات مانده که وجودش شعر مجسم است.

چهار صبح راه افتادیم به سمت #هفت_تپه و شوش
با حسین‌جان مهاوی و وحیدجان قربانی و احمدجان عبدالحسینی.
به قصد #زیگورات_چغازنبیل 
از دیدن این همه بوته‌ی #کپرگل که گویا در #خوزستان نمی‌شناسندش، ذوق کرده بودم؛ جای مامان خالی که بیاید و غوزه‌ی گل‌شان را بچیند و ...

حمیدرضا پورنجفیان:

«خاموشان» یادآور دو اثر کلاسیک در سینما و ادبیات داستانی ماست: باشو غریبه کوچک و عزاداران بیل. در باشو، مخاطب با گویشی ناآشنا روبروست و فهم روایت بیشتر از طریق تصویر ممکن می‌شود. بیشترِ دیالوگ‌های فیلم برای ما نامفهوم باقی می‌ماند، اما منظور آدم‌ها را می‌فهمیم.