
۱. گنج خيالی/ جان چيور/ آذر عالیپور
۲. درياچهی مهآلود/ ريچل كين/ مريم رفيعی
۳. كشتن عمهخانم/ آندره بورسا/ دكتر كيهان بهمني
۴. ما تمامش میكنيم/ كالين هوور/ آرتميس مسعودی
۵. خاما/ يوسف عليخانی

۱. گنج خيالی/ جان چيور/ آذر عالیپور
۲. درياچهی مهآلود/ ريچل كين/ مريم رفيعی
۳. كشتن عمهخانم/ آندره بورسا/ دكتر كيهان بهمني
۴. ما تمامش میكنيم/ كالين هوور/ آرتميس مسعودی
۵. خاما/ يوسف عليخانی

آرمان آيتاللهی الان اينجا بود. شروع كرد به تعريف يك ماجرایی كه مردم از خنده. رسما قهقهه میزدم كه اين بچه چه كارها هم كه نمیكند. آرمان هميشه برايم نمونهی یک مترجم زيرک و باهوش و پيگير است. و اين باهوشي و پيگيریاش فقط شامل حوزهی ترجمه نيست بلكه تمام زندگیاش به گمان اينطور زندگی كرده و برای همين ديدن هر باره او برايم همراه با عشق است.

همین هفتهی قبل آقای رئیسدانا زنگ زده بود؛ مدیر انتشارات نگاه. قبل از این که جوابش را بدهم، به خودم گفتم «خیر باشه! آقای رئیسدانا؟»
- سلام استاد!
- سلام یوسفجان. کی میای پیش ما؟
ماندم لو بدهم یا نه. دل رو زدم به دریا و گفتم:
- الموت هستم استاد. برگردم تهران، خدمت میرسم.
خنده و شوخی گفت:
1984➡️ ۲۴۰۰۰تومان
می توان فراموش کرد؟⬅️۲۲۰۰۰ تومان
تفتیش عقاید⬅️۲۲۰۰۰ تومان
مائده های زمینی⬅️ ۲۳۰۰۰ تومان
سه شنبه ها با موری⬅️ ۲۲۰۰۰تومان

رفیقمان حسن محمودی این مدت زیاد اومده کتابفروشی آموت. با مهربانوجاناش میآیند و گپ میزنیم. حسن را بیست و چند سالیه میشناسم؛ از وقتی مجموعه داستان اولش منتشر شده بود (وقتی المیرا خواب است) و اسمش را زیر شیشهای میز محمد محمدعلی داستاننویس دیدم در ساختمان گیو. نوشته شده بود حسن محمودی، نشر آسا.
بعد هم که به واسطه احمد اکبرپور رفیق شدیم با هم. یه چند وقتی دبیرم بود در اولین دورهی روزنامهنگاریام. اوایل سربازیام بود و مدام مطلب مینوشتم و با نویسندهها مصاحبه میکردم و مطلب مختلف ترجمه میکردم و در روزنامه مناطق آزاد منتشر میشد. دبیر فرهنگ و هنر اونجا سپیده زرینپناه بود و مسوول صفحات ادبیاش حسن محمودی.

۱. ما تمامش می کنیم/ کالین هوور/ آرتمیس مسعودی
۲. خودت باش دختر/ریچل هالیس/هدیه جامعی
۳. تختخوابت را مرتب کن/ویلیام اچ مک ریون/حسین گازر
۴. خاما/یوسف علیخانی
۵. ملت عشق/الیف شافاک/ارسلان فصیحی

وقتي ميآيند و لبخند به لب دارند؛ يعني نشان دارند؛ يعني يك پيوندي از قبل بينمان بوده؛ اگرچه به چهره نشناسمشان؛ اگرچه به رويام نميآورند كه پيري است و فراموشي و ... اما ميدانند كه دوستشان دارم كه كلمه، كلمه را ميكشد.
چند هفتهی قبل آمد و فوري كاپشن بارانخوردهاش را درآورد؛ گشت دنبال آويزي تا كاپشن را آويزان كند. عمدا نرفتم طرفاش تا خودش جايي بيابد برايش.