
گاهی اوقات این تمام چیزی است که اهمیت دارد، یک نفر که به قلب شما گوش کند، به صدایی که هرگز هیچکس دیگری قادر به شنیدنش نبوده و تلاشی برای شنیدنش نکرده بود.

گاهی اوقات این تمام چیزی است که اهمیت دارد، یک نفر که به قلب شما گوش کند، به صدایی که هرگز هیچکس دیگری قادر به شنیدنش نبوده و تلاشی برای شنیدنش نکرده بود.
با این خیال که دستنیافتنی هستی، میخوابی و یه روز بیدار میشی و میفهمی که به اندازه کافی تلاش نکردی. دیوارهات اون قدر که فکر میکردی محکم نیست. برخلاف تصورت آدمهایی که بهشون اعتماد میکردی قابل اعتماد نبودن. اون اشتباه هرچی که باشه، میفهمی برای جبرانش خیلی دیر شده.

زمان دو درس ارزشمند به من آموخت: افسانهها و قصههای شاهپریان در مقابل کابوسهای واقعی رنگ میبازند، و توانایی پیشگویی قدرتی است که نباید به انسانها داده شود.

فکر میکنم یکی از علتهایی که همهی ما قادریم در این دنیای پر اشک و آه به زندگی ادامه دهیم، امکان تغییر است؛
حتی اگر زمانش دور به نظر برسد.
عشق قوی ترین احساسی است که در درون ما زندگی میکند و وقتی عشق به درون تو راه پیدا میکند میتواند کمکت کند تا همهی دردهای عاطفیای که خودشان را در عمق وجودت پنهان کردهاند، از خود دور کنی.

خاطرات چیزی نیستن جز یه برق آنی، مثل روشن کردن یه فشفشه تو تاریکی. نورش که خاموش بشه، بلافاصله فراموش میشه و آدم دیگه اصلاً چیزی رو که چند لحظه پیش دیده باور نمیکنه.

بیخوابی بستر بیقراران است. میان ملحفهها غلت میزنی، پاهایت را بیرون میکشی، ساعت را برمیگردانی و به خود زحمت روشن کردن لامپ را نمیدهی زیرا همیشه، در تاریکی، مشکلاتت را واضحتر میبینی.
کسانی که دوست میداریم، موقع خواب به دیدنمان میآیند ولی آنهایی که ما را عذاب میدهند، تقریباً همیشه موقع بیداری به سراغمان میآیند. و در آن شبهای بیخوابی، همه ظاهر میشوند.
بیشتر انسانها با ذهنیتهایی از رابطههای قدیمی خود وارد ارتباط جدید میشوند و هر ارتباط قدیمی وابسته به گذشته، از بیاعتمادی گرفته تا عدم تفاهم و یا دیوارهای تدافعی که دور خود کشیدهاند باعث میشود که رابطه جدیدشان آن چنان آزادانه نباشد.

سختترین کار دنیاست که خودت را بگذاری جای دیگران، سعی کنی بفهمی واقعا چه حالی دارند و بخواهی سر در بیاوری که چرا یک سری کارها را انجام میدهند؛ به خصوص در موقعیتی که برچسب زدن به آن قضیه یا حتی شخص راحتتر است.