
ظرفیت دوستداشتن آدم خیلی زیاده، ولی هیچوقت علاقه آدم به یک نفر نمیتونه از دلتنگیای که در نبودش احساس میکنه، بیشتر شه.

ظرفیت دوستداشتن آدم خیلی زیاده، ولی هیچوقت علاقه آدم به یک نفر نمیتونه از دلتنگیای که در نبودش احساس میکنه، بیشتر شه.
زمانی که نسبت به قلب خود هشیار و آگاه میشوید، دلتان میخواهد از تپش بیفتد. شما نیاز دارید که از ضربآهنگ مداوم آن فاصله بگیرید؛ وقفهای و استراحتی. همهی ما به استراحت نیاز داریم.

میتوانم به آسانی درک کنم که غم، خشم و درد چگونه میتوانند شخص را وادار کنند همهی مرزهایی را که هرگز فکرش را نمیکرد، زیر پا بگذارد.
خیلی دور از ذهن نیست که به جای اینکه حرف کسانی را باور کنی که به آنها اعتماد داری، حرف یک غریبه را باور کنی، مخصوصاً زمانی که عزادار و آسیبپذیر هستی. انسان بودن همین است.

اون قدیمها هیچکس چیزهایی که بعضی افراد رو خاص میکرد، نمیفهمید؛ چیزهایی مثل خیال، نوآوری و بینش. مردم توی همون روستای کوچیک و سادهای که به دنیا میاومدن، میمردن. نمیدونستن خورشید چرا طلوع یا غروب میکنه یا چرا فصلها عوض میشن. توی کثافت جون میکندن و تو جوونی از مریضی میمردن. همه انسانها توی اون دوران تاریک و سخت با همون محدودیتها روبهرو بودن، همه بهجز یه عده محدود باارزش که بهندرت به این دنیا میاومدن و همه چیز رو متفاوت میدیدن. شاعرها، مخترعها، هنرمندها و مجسمهسازها. مردم عادی آدمهایی مثل اونها رو درک نمیکردن. نمیفهمیدن چطور یه نفر صبح بیدار میشه و دنیا رو متفاوت میبینه. فکر میکردن این هدیهای از طرف خداست. پس کلمه الهام یعنی دمیده شده.