
با این خیال که دستنیافتنی هستی، میخوابی و یه روز بیدار میشی و میفهمی که به اندازه کافی تلاش نکردی. دیوارهات اون قدر که فکر میکردی محکم نیست. برخلاف تصورت آدمهایی که بهشون اعتماد میکردی قابل اعتماد نبودن. اون اشتباه هرچی که باشه، میفهمی برای جبرانش خیلی دیر شده.

...اين در درون هر آدمی وجود داره، هر چند يه نفر ديگه باعث میشه كه اون كليد رو پيدا كنه اما تنها كسی كه میتونه ازش استفاده كنه خود آدمه.

یک: چیزهای ساده را ساده نگه دار و چیزهای پیچیده را پیچیده.
دو: با راهکار یا راه حل وارد هیچ گفتوگویی نشو.

دایه میگفت «یه وقت هزار سال آمده و رفته و تو یک غم ندیدی، پس تو هزار سال ندیدی. یه وقت هم هست، هنوز خردسالی و غم، چنان در تو آشیان کرده که حال نداری به دیدن یک سال دیگر هم.»
دایه می گفت «هر وقت آمدیم بلند بشویم، زدند توی سرمان. کوتوله ماندیم، از بس توسری خوردیم.»
دایه میگفت «از صبح میزنند توی سر روز. غروب میآید و شب را بر تخت مینشاند اما باز هم روز، با صبح روشناش برمیگردد.»
در پی پایان دادن به این اوضاع هستم.
وقتی که این فکر از راه میرسد، میماند. گیر میکند. این پا و آن پا میکند. بر همه چیز مسلط میشود. چه من خوشم بیاید و چه خوشم نیاید، سر جایش است. وقتی چیزی میخورم هست، وقتی به بستر میروم و میخوابم هم هست. زمانی که بیدار میشوم، همانجاست. همیشه همانجاست؛ همیشه.
میخواهد چيزی بگويد، اين را از زبان بدنش میفهمم. علاوه بر آن میترسد از دستش عصبانی شوم. از اينكه باعث شدهام از حرف زدن با من بترسد، از خود متنفر میشوم. «كانر؟ چی نگرانت كرده؟»
«من...» لبش را گاز میگيرد. «هيچی، مامان. هيچی.» پسرم نگران است. دنيایی برای او خلق كردهام كه در آن توطئه پنداشتن هر چيزی برايش منطقی است. «اشكالي نداره اگه من... كاری به كارشون نداشته باشم؟ به كايل و برادرش؟»
«اگه دوست داری، البته. ولي مودب باش، باشه؟»