جينا هيچوقت دربارهی پاركينگ سوال نکرده بود.
اين فكر سالها هر شب بيدار نگهش میداشت و مانند نبض داغی پشت پلکهايش میتپید. بايد میپرسيدم. بايد میفهمیدم. ولی هرگز نپرسيده بود، نفهمیده بود و در نهايت همین نابودش كرده بود.
در حالت عادی ساعت سه بعدازظهر خانه بود، ولي همسرش تماس گرفته بود تا بگويد یک موقعيت اضطراری در محل كارش پيش آمده و خودش بايد بِرِیدي و ليلي را از مدرسه بياورد. زحمت خاصی نبود... وقت کافی برایش میماند تا كارهای خانه را به پایان برساند و مقدمات شام را فراهم كند. همسرش حسابی مهربانی به خرج داده و بابت اختلال در برنامهی او عذرخواهی كرده بود.




